از کاپ تا کیپ: سفر به آخر دنیا
رضا پاکروان
مترجم: شهلا طهماسبی
نشر فرهنگ نشر نو، چاپ سوم ۱۳۹۸
۷۷۰ نسخه
۴۱۶ صفحه
۶۰ هزار تومان
«مکاشفه در ساعت ۸:۴۵ صبح یک روز سرد در ماه نوامبر رخ داد. من روی پل لندن زیر ابری غلیظ که بالای سرم خیمه زده بود، از حرکت باز ایستادم. […] به دوروبرم نگاه کردم. زیر پایم، تِمز میجوشید و تغییر جهت میداد، امواج پرقدرت و گلآلودش به پایههای پل میکوبید و بیوقفه و بیامان مثل ابرهای متورم و ملتهب کدر و تیرهٔ بالای سرم، بالا میآمد و سرریز میکرد. چرخ زدم و به پایههای بتونی پل تکیه دادم و ناگهان با خود گفتم، این مردم، این رود لباسها و چترها، با آبهای زیر پایم کاملاً هماهنگی دارند. سربی و بیروحاند و بیجهت متوقف نمیشوند. […] مکاشفه، واضح و گویا بود. من بخشی از آن رود بهحساب میآمدم ـ موج کارکنانی که از روی پل لندن در جهت سیتی جریان پیدا میکند تا ۱۰ ساعت بعد دوباره همان راه را برگردد و بعد هر روز این حرکت رخوتآمیز را ادامه دهد ـ و من تقریباً ده سال جزیی از آن بودم. این هرگز خواستهٔ من نبود»
… همین مکاشفه سرآغازی میشود برای رشتهای از سفرهای دور و دراز و شگفتانگیز نویسنده، رضا پاکروان، سفرهایی که از اقامتی چند روزه به قصد فعالیت خیریهای در ماداگاسکار شروع میشدند و با دوچرخهسواری در ارتفاعات نپال و سپس کسب رکورد پیمایش صحرای آفریقا ادامه مییافتند. سفرهایی که پاکروان آنها را به رویایی بزرگتر پیوند داده، با پوشش رسانهای برنامههایش هزاران دلار کمک برای ساخت چند مدرسه در آفریقا جمع کرده بود. جالب آنکه همهٔ این ماجراها اما فقط در سی صفحهٔ اول کتاب بازگو میشدند و برای رسیدن به ماجرای ماجراها و همسفرشدن در اودیسهٔ پاکروان هنوز باید پیش میرفتم. نویسنده تعریف میکرد که اگرچه از سفرهای نخستیناش سرخوش بود، اما هنوز چیزی کم داشت.
«از خوشحالی پر درآورده بودم، کارم ارزش داشت و شادی و سرور بیسابقهای در من پدیدار شده بود. بله، من شاد و مسرور بودم، اما هنوز راضی نبودم. آرزوی سفری بزرگتر را در سر میپروراندم».
این بلندپروازیِ پاکروان او را به طراحی یکی از بلندترین سفرهایش کشاند، سفری که اولبار مسیرش چنین تعیین شد:
«دفتر یادداشتم را از کشوی میزم بیرون آوردم، چشمهایم را بستم و سعی کردم فکر کنم کجا میخواهم بروم».
و نتیجه یافتن چهار نقطهٔ اصلی بود: روسیه، آفریقا، خاورمیانه و اسکاندیناوی.
نویسندهٔ معرفی: علی مسعودی
